closure of a door opens another. :)
Date: Nov 14th, 2009 6:52:13 am - Subscribe
Mood: accepted
when i stepped college, hindi ko alam kung ano ang unang ggawin, kung san pupunta, kung san lulugar. hindi ko alam kung sinong mga dapat kong maging kaibigan. lahat knakapa ko. uuwi ako agad pagktapos ng klase. at un. iiyak ako. kase naiinis ako sa environment ko. hahaha kkaiba kse tlga. hindi normal ung takbo ng buhay. parang kanya-kanya. sari-sarili. hindi ka mkkasurvive dahil mag-isa ka na lang eh. basta. walang kahit anong nkkatuwa sakin sa pag-aaral ko sa PUP at ang pagmmaynila ko. haha
pero pinakita sakin ni Lord na lahaaat ng adjustments ko, para sakin din. nag psych ako, dahil un ang gusto nya sakin. hindi pa man malinaw sakin sa ngayon kung bakit, pero alam ko at naniniwala ako na gusto nya to saken. ung pagmmanila ko, para sakin din un. at ung andun ako, all over, para sakin dn.
mahirap pero, kung hindi ako nagmanila, hindi ko marrealize na ganun pala tlga kahalaga ang family sa buhay ng isang tao. dito sa cavite, lahat ng nkasalamuha ko, o kung hindi man lahat, iilan lang ang may problema sa pamilya. kung nagkkaproblema, hindi sobrang komplikado.... kumpara sa takbo ng buhay, at sa pamilya ng mga nakilala ko sa manila. hindi ko ganitong maaappreciate na napaka blessed ko to have this kind of family. hindi perpekto, pero masaya. at sa bawat pag-uwi ko, alam kong may inuuwian ako. 
pangalwa, kung hindi ako nagpsych, hindi ko mraranasan ang pinaramdam saken ng PUPPSA kanina.
this past week, nagstruggle ako sa acceptance, nagseek ng understanding, naghhanap ng comfort, ng makkinig, ng maiiyakan. pero nadagdagan pa ung burden. last minute ng workshop kahapon, nov. 14, 09, hindi na sana ko aattend. pero may nagpush sakin na pmunta.
dun ko natanggap at naranasan ang pakkinig at pag-intindi at kkaibang pagtanggap na never ko pang naranasan in my life. umiiyak ako sa harap ng mga taong hindi ko kilala, nagkukwento ako ng mga bagay na nun ko lang nsabi, nagtiwala ako sa kanila kahit hindi ko pa sila tlga kilala. pero nun ko lang naramdaman ung totoong pag-unawa ng wlang panghuhusga. nakkinig lng sila. kaht umiiyak ako. kahit ngawa ako ng ngawa dun. haha lahat ng sinabi ko pinakinggan nila. that was very heartfelt moment para sakin. nun ko lang naisip na, pwede mong tanggapin ang isang tao kahit hindi mo sha kilala. basta marunong kang mkinig, pwede mong mabigay ung pag-unawa na hinahanap nya.
dahil sa nangyari kanina, naramdaman ko na belong pala ko dun. may lugar pala para sakin sa puppsa. dahil dun, nabago ung views ko, at nagstart sha na *sana magtuloy tuloy na* magopen ng door para magmove on ako, or magstep forward, para mkacope up at mainvolve sa kung nasan man ako.
i am very thankful
blessing talaga.
goodnite!
Comments: (0)
